Wegetarianizm to rodzaj diety charakteryzujący się wyłączeniem z posiłków produktów pochodzenia mięsnego i ew. jaj lub nabiału.
Najogólniej wegetarianizm to zbiór kilku rodzajów diet, w tym weganizmu, fruktarianizmu i samego wegetarianizm, o wszystkich tych napiszemy niżej

Wegetarianizm rozwinął się na subkontynencie indyjskim około czterech tysięcy lat temu. Miał wtedy charakter czysto religijny, przedhinduistyczny.
W europie pojawił się w VI wieku przed naszą erą., za jego twórcę uważa się greckiego filozofa Pitagorasa, który nadał mu znaczenie czysto etyczne.

Wegetarianizm - Laktoowowegetarianizm (owolaktarianizm) - połączenie laktarianizmu i owowegetarianizmu - jada się pokarmy z wyjątkiem mięsa wszystkich zwierząt (oraz jego przetworów, jak żelatyny) i serów żółtych (podpuszczkowych- podpuszczka pochodzi żołądków karmionych wyłącznie mlekiem cieląt).
Najczęściej laktoowowegetarianie są po prostu nazywani wegetarianami, a ściślejszy wegetarianizm jest nazywany weganizmem.

Laktowegetarianizm (laktarianizm) - odpowiednio, laktowegetarianie nie spożywają mięsa i jaj, ale dopuszczają w swoim jadłospisie nabiał.

Owowegetarianizm - owowegetarianie nie spożywają mięsa i nabiału, jednak dopuszczają spożywanie jaj.

Weganizm - odmiana wegetarianizmu odrzucająca nie tylko mięso, ale i inne produkty pochodzenia zwierzęcego (jaja i nabiał), a czasem także miód. Ten sposób bycia zazwyczaj (ale nie zawsze) odnosi się nie tylko do diety, ale również do pozostałych aspektów życia: weganie unikają m.in. skórzanych czy wełnianych ubrań oraz kosmetyków zawierających składniki pochodzenia zwierzęcego lub testowanych na zwierzętach.

Frutarianizm (lub fruktarianizm, fruitarianizm, fruktorianizm) - frutarianie jedzą jedynie owoce, orzechy, nasiona i inne rośliny, które mogą być zdobyte bez uszkodzenia zewnętrznego rośliny. Są o wiele rzadziej spotykani niż wegetarianie i weganie. Mogą jeść dla przykładu pomidory, jabłka, dynie, czy fasolki, ale nie mogą jeść ziemniaków i szpinaku.
Kontrowersyjną jest także sprawa, czy dzięki takiej diecie można organizmowi dostarczyć wszystkie niezbędne składniki pokarmowe i witaminy.

Za rodzaje wegetarianizmu niesłusznie uważa się diety będące etapem pomiędzy jedzeniem potraw mięsnych, a wegetarianizmem. Są to semiwegetarianizm (i jego rodzaje jak pollowegetarianizm oraz ichtiwegetarianizm zwany również peskowegetarianizmem) oraz fleksitarianizm.

Wpływ diety wegetariańskiej na zdrowie
Większość naukowych autorytetów w sprawach żywieniowych, (m.in. American Dietic Associaton, Physicians Committee for Responsible Medicine, National Health Service") zgodnie twierdzi, że przemyślana i dobrze zrównoważona dieta wegetariańska jest jedną z najzdrowszych diet stosowanych przez ludzi.
Potwierdzają to liczne statystyki i badania epidemiologiczne prowadzone na dużą skalę w USA i w Wielkiej Brytanii. Wegetarianie jako grupa, w porównaniu z resztą populacji na tym samym terenie, zazwyczaj wykazuje niższą, średnią masę ciała, niższy poziom cholesterolu we krwi, niższe ciśnienie krwi, znacznie mniej przypadków zawału serca, nadciśnienia, cukrzycy, kilkunastu rodzajów nowotworów, osteoporozy i miażdżycy.

Rzekomy niedobór białek oraz aminokwasów wśród wegetarian stosujących zrównoważoną dietę nie został nigdy wiarygodnie dowiedziony. Głównym źródłem białka w diecie wegetariańskiej, w zależności od odmiany diety, mogą być jaja, mleko i jego przetwory lub rośliny wysokobiałkowe, takie jak np. rośliny strączkowe (w szczególności rozmaite przetwory sojowe) czy kasze.

Stwierdzono, że w pewnych okresach życia, przy niewłaściwie skomponowanej diecie wegetariańskiej mogą występować niedobory witaminy B12 (głównie u osób starszych), witaminy D (u dzieci i młodzieży), żelaza i cynku.

Niedoborów można stosunkowo łatwo uniknąć modyfikując odpowiednio swoją dietę w tych okresach życia poprzez włączenie do posiłków produktów wegetariańskich bogatszych w te witaminy i minerały.

W uzasadnionych medycznie przypadkach można również uzupełniać niedobory sztucznie, poprzez regularne spożywanie odpowiednich suplementów stosując się do zalecanego dawkowania.